Railway at Night

Bang zijn..

Bang zijn is niet prettig, maar soms wel logisch. Als er een groep jongeren dreigend op je afkomt bijvoorbeeld. Of als je ineens oog in oog staat met een grote, wild blaffende hond. Maar gelukkig komt dat niet zo vaak voor. Voor de meeste jongeren is angst dan ook uitzondering.

Toch zijn er ook jongeren die wél elke dag bang zijn. Elk uur zelfs, soms elke minuut. Bang voor lieve kleine poesjes, bang voor vreemde mensen, bang om dood te gaan, bang voor vuile handen. Noem maar op. Zulke angst is niet gewoon. Aan zulke angst kun je iets doen.

Verschillende angsten

Iedereen is wel eens bang. Voor een erge onweersbui bijvoorbeeld. Een vechtpartij maakt je ook vaak angstig. Of een gil in de nacht. Wie schrikt daar niet vreselijk van? Zulke angsten zijn heel normaal. Die zijn zelfs goed. Ze zorgen ervoor dat je je bewust wordt van mogelijk gevaar. Dat je nadenkt over het risico dat je loopt. Dat je op de juiste manier reageert. Door te vluchten bijvoorbeeld, of door bescherming te zoeken. Angst als vriend, zo noemen we zulke angsten ook wel.

 

Piekeren

Er zijn veel dingen waarover je je zorgen kunt maken. Over het milieu bijvoorbeeld. Of misschien is er iemand in je omgeving waar het niet zo goed mee gaat. Iemand met een ernstige ziekte. Of wellicht dreigt je vader zijn baan te verliezen. Allemaal redenen om je terecht zorgen om te maken.

Maar er zijn ook jongeren die zich zorgen maken om niets. Ze zijn kerngezond maar denken toch dat ze een ernstige ziekte hebben. Of ze zijn bang dat er oorlog komt. Terwijl daar totaal geen reden voor is. Tenminste, niet in Nederland.

Somber

Donkere, regenachtige dagen. Je komt de deur bijna niet uit, je spreekt niemand.
Je wordt er niet vrolijk van. Er zijn nog veel meer redenen om ‘niet lekker in je vel te zitten.’ Als er iemand in je omgeving erg ziek is. Of als het mis is met je verkering.


Het liefste zou je een tijdje onderduiken. Begrijpelijk!

Er zijn ook jongeren die zonder echte reden somber zijn. Soms wel ‘n week lang, of een maand. Het liefste blijven ze de hele dag binnen. Of erger nog, in bed. Urenlang slapen, nergens aan denken, er een tijdje niet zijn.

Falen

Het is best lastig om altijd optimaal te zijn. Soms heb je gewoon je dag niet. Je weet dan dat je beter kunt, maar het lukt maar niet. De meeste mensen denken dan: ‘Morgen beter!’ En inderdaad, de volgende dag lukt het wel en voel je je weer prima.

Er zijn ook jongeren die altijd bang zijn dat het niet lukt. Die hebben faalangst. Ze zien vreselijk op tegen alles waarbij ze een prestatie moeten leveren. Ze zijn bang dat ze het niet kunnen of dat ze voor gek staan. Er zijn twee soorten faalangst: positieve faalangst en negatieve faalangst. Er is een test waarmee je kunt ontdekken of je positieve of negatieve faalangst hebt.

Positieve faalangst:
 

Faalangst is op zichzelf een nuttig verschijnsel. Het zorgt ervoor dat je goed je best doet. Dat je je goed voorbereidt en er met je gedachten bij bent. Zangers en toneelspelers hebben vaak positieve faalangst. Ze noemen dat ook wel plankenkoorts. Voor het optreden zijn ze een beetje zenuwachtig. Daar is niets mis mee, want daardoor presteren ze beter dan wanneer ze ontspannen het toneel op zouden gaan.

Het is dezelfde spanning die je hebt voor een spreekbeurt of repetitie. Het zorgt ervoor dat je extra scherp bent.

Durven

Je moet het allemaal maar durven: bungee jumpen, parachutespringen, achter de microfoon op een podium. Voor sommige jongeren is het een uitdaging. ‘Try before you die!’ Ja, ja!!! Maar niet iedereen is zo. ‘Aan mijn lijf geen polonaise! Wat ik niet durf, dat doe ik niet’, zeggen ze. Alleen bij kleinere dingen verzamelen ze alle moed en doen ze het toch.

Er zijn ook jongeren die nooit over hun angst heen kunnen stappen. Ook niet bij die kleinere dingen. Tenminste: kleine dingen… Voor hen zijn ook kleine dingen groot! Ze zien overal tegenop en gaan zelfs het geringste risico uit de weg.

Moeten

De hele dag moet je van alles: op tijd opstaan, gezond eten, naar school, huiswerk maken, en nog véél, véél meer. De meeste dingen moeten we omdat dat nu eenmaal zo hoort. Omdat de regels nou eenmaal zo zijn, of omdat het verstandig is.

Sommige jongeren moeten ook dingen omdat een stemmetje in hun hoofd dat zegt. Dat stemmetje lijkt ze te dwingen dingen te doen die ze eigenlijk niet willen. Als ze op straat lopen, moeten ze bijvoorbeeld op alle putdeksels staan. Of in huis alle deurknoppen aanraken. En als ze dat niet doen, dan zal er iets ergs gebeuren. Tenminste, dat denken ze.

Paniek

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt. Paniek! Bij een plotselinge vechtpartij bijvoorbeeld. Bij een ongeluk op straat, of bij een brandalarm in de discotheek. En je voelt het aan je lichaam: je hart begint te bonken, je ademhaling gaat sneller, je gaat bibberen of zweten. In zo’n geval niet zo vreemd natuurlijk.

Er zijn ook mensen die zonder echte reden in paniek raken. Niet zomaar een keertje, maar vaak. En plotseling. Ineens is het er. Hartkloppingen, zweet over je hele lijf, bibberen. En na zo’n aanval worden ze steeds banger dat het weer zal gebeuren.

Schaamte

‘Pfff, ik schaamde me dood!’ Je hoort het vaak.
Meestal kun je je er wel wat bij voorstellen. Een scheet in een deftig gezelschap. Als je glas limonade omvalt op de nieuwe bank bij je vriendin. Redenen genoeg om door de grond te willen zakken.

Er zijn ook jongeren die zich om minder begrijpelijke redenen schamen. Bijvoorbeeld om hun kleding of hun uiterlijk. Of voor de dingen die ze doen. Of juist voor de dingen die ze niet doen, die ze misschien niet kunnen. Het beheerst hun hele leven. Ze worden er somber van.

We vinden ons uiterlijk erg belangrijk. Logisch, het is immers ons visitekaartje. Het is dan ook niet vreemd dat we er de nodige tijd aan besteden. Aan onze huid, ons haar, onze kleding en alles wat daarbij hoort. We zorgen dat we er fris uit zien, we verzorgen onszelf, we accentueren de dingen die leuk aan ons zijn. Aan onderdelen die we minder geslaagd vinden kunnen we wat extra aandacht geven. Aan een droge huid bijvoorbeeld, of aan lelijke nagels.

Er zijn ook mensen die heel érg bezig zijn met hun uiterlijk. Met hun gezicht bijvoorbeeld. Of met een deel ervan, zoals hun neus of oren. Of met hun huid. Ze schamen zich ervoor en staan uren voor de spiegel ‘om er nog iets van te maken’ of om de onvolkomenheid te controleren. Anderen vermijden de spiegel juist. Sommigen van hen durven om die reden zelfs niet naar buiten, om te voorkomen dat anderen ‘het’ zien. Maar nu komt het vreemdste: het gaat meestal om mensen waar anderen helemaal niets bijzonders aan kunnen ontdekken. Ze zijn eigenlijk best mooi! Een deel van hen heeft dan ook een stoornis: BDD (Body Dysmorphic Disorder). Er is ook een test waarmee je snel kunt bekijken of je wellicht een vorm van BDD hebt.

Angst en dwang kunnen zo erg zijn dat er last van hebt. Dat ze de baas zijn over je gedachten. Meer daarover vind je hiernaast. Er zitten ook drie testen bij om zelf te ontdekken hoe het ervoor staat met jou. En tips voor behandeling. Want dat je iets tegen je angsten kunt doen is (bijna) zeker. Je vindt er ook links naar andere jongerensites over angst en dwang.En een lijst met boeken, onder andere over jongeren met een dwangstoornis en anorexia. infrarood panelen

Onze sponsoren:

Wilt u een zorgverzekering vergelijken voor het jaar 2020 of 2021? Geld.nl helpt u graag verder met het maken van een beslissing in deze. Zo kunt u gemakkelijk de laagste prijs vinden met dezelfde diensten.

Ik ben stil, een bedrijf die voornamelijk zoals de naam het al zegt handelt in de industriele computer en de fanless pc. Ook voor de ideale workstation zijn ze erg sterk in hun aanbod.

Bent u op zoek naar een blog over goedkoper met LED, dan hebben wij een aanbeveling voor u. Gunneman heeft een kwalitatief goede blog geschreven over hoe je goedkoper uit kunt zijn door het toepassen van LED verlichting. Door de juiste positionering en de juiste type armaturen toe te passen kunt u gigantisch besparen op uw verlichting. De blog heet ‘goedkoper met led’ en kunt u vinden op;

Bent u op zoek naar een Nederlandse leverancier van Klaxon signalering? Dan verwijzen wij u graag door naar Gunneman. Gunneman is de exclusieve leverancier van Klaxon in Nederland en voert een ruim assortiment signalering. Naast Klaxon verkoop Gunneman nog vele andere type signalering. Voor het totaalpakket signalering verwijzen wij u dus graag naar Gunneman;

Bent u op zoek naar Junction boxen? Gunneman biedt een uitgebreid assortiment kwalitatief hoogwaardige industriële behuizingen met een uitstekende prijs-/kwaliteitsverhouding, zowel standaard als bewerkt. De Junction boxen zijn leverbaar in elke gewenste RAL kleur, ook zijn de Junction boxen voorzien van tekstplaatjes, bedrukkingen en folies. Dus bent u op zoek naar kwalitatief goede junction boxen, bezoekt u dan;

Bent u op zoek naar de producten van luxon? Bekijkt u dan de website van Gunneman. Luxon is een van de weinige merken die zich volledig richt op energiebesparende technologieën. Met een uitgebreide range aan highbay armaturen is Luxon veelvuldig vertegenwoordig in het assortiment van Gunneman. Bent u dus specifiek opzoek naar Luxon verlichting, bezoekt u dan;

Bent u opzoek naar een gerenommeerde partij om wandelschoenen te bestellen? Dan kunnen wij u Sportief Tilburg van harte aanraden. Deze partij heeft niet alleen een enorm uitgebreid assortiment wandelschoenen, maar ook een fantastische klantenservice die u helpt de juiste keuze te maken. U wilt immers geen last van uw voeten krijgen bij het wandelen. Dus bent u toevallig opzoek naar
wandelschoenen, bezoekt u dan; Heeft u wandelangst? Koop dan uw wandelschoenen bij Sportief Tilburg

Bent u op zoek naar een houten horloge? Wij helpen u graag verder. Ook voor uw pelletkachel hebben wij een goede aanbieder gevonden.  auer

Zeer zachte matrasbeschermer, een dekje met flexibele banden voor een strakke bevestiging. De banden zitten om de hoeken van het matras. Het materiaal is ademend en flexibel. U kunt het gemakkelijk uitwassen. De hoes is waterafstotend aan de onderzijde, de toplaag is een soort badstof. matras kopen Het is een waterdichte bescherming. Vooral bedoeld voor “ongelukjes” in bed. cadeau

Dons is een prachtig natuurlijk vulmateriaal afkomstig van eenden en ganzen. Dons geeft ten opzichte van zijn eigen gewicht het meeste volume van alle bekende vulmaterialen, dit maakt het ook zo geschikt om het te gebruiken in donzen dekbedden. Het volume, dikte van het dekbed, heb je nodig voor de isolatie om je warm te houden en het geringe gewicht helpt je om ’s morgens beter uitgerust wakker te worden. donzen dekbed  hoofdkussen

slotenmaker utrecht of slotenmaker tilburg plaatst, vervangt en repareert ieder type slot. Ook werken wij alleen met de beste en meest gangbare sloten. Daarbij letten wij op Kwaliteit, Veiligheid en Zekerheid. slotenmaker den haag

Wist u dat de enige echte ijsboer in Blaricum La Cremosa is? ijs bestellen blaricum

 

Wilt u een uw boot laten afvoeren omdat niemand er meer mee vaart of omdat niemand er naar omkijkt? Bel ons en wij komen uw boot graag ophalen en afvoeren tegen een scherpe prijs. Wanneer u vandaag nog belt voor een afspraak kunnen wij binnen een paar dagen uw boot ophalen. Bel 085 – 30 35 871. boot bergen , gezonken boot , boot berging

Lelijk

Somber

Donkere, regenachtige dagen. Je komt de deur bijna niet uit, je spreekt niemand.
Je wordt er niet vrolijk van. Er zijn nog veel meer redenen om ‘niet lekker in je vel te zitten.’ Als er iemand in je omgeving erg ziek is. Of als het mis is met je verkering.


Het liefste zou je een tijdje onderduiken. Begrijpelijk!

Er zijn ook jongeren die zonder echte reden somber zijn. Soms wel ‘n week lang, of een maand. Het liefste blijven ze de hele dag binnen. Of erger nog, in bed. Urenlang slapen, nergens aan denken, er een tijdje niet zijn.

Testimonials

Ik was vaak verdrietig om alles, maar door deze werkgroepen leerde ik mezelf weer kennen en te houden

madolon engelsman

 
 

Verhalen over angst

Iedereen is anders. We hebben allemaal onze eigen rariteiten. Sommige mensen zijn bijvoorbeeld altijd bezig met hun gewicht. Anderen zijn bang voor van alles en nog wat. Soms zijn die eigenaardigheden zo ernstig dat we ze beter kunnen laten behandelen. Bij paniekstoornissen bijvoorbeeld, of bij extreme verlatingsangst.

Voor deze website spraken we met jongeren die behandeld worden voor angst of dwang. En Nico de Laat (een van de geïnterviewden) maakte in onze opdracht een filmpje over de dwangstoornis van Priscilla. Zij ontwikkelde haar stoornis vermoedelijk toen haar ouders gingen scheiden. Ze was toen 17 en kreeg door de scheiding plotseling in het gezin allerlei verantwoordelijkheden.

Noa:

Noa: ‘Je schaamt je voor de dingen die je denkt. Je moet leren te vertellen wat je dwars zit. Maar je moet dan wel eerst weten dat je het hebt!’

 
Noa (17) is creatief, ze tekent graag en wil later kunstenaar worden. Modeontwerper. ‘Vooral iets anders dan er al is’, lacht Noa. Haar lange oranje oorbellen wiebelen mee met de beweging van haar hoofd. Ze komt geregeld in een museum. Het Teylersmuseum in Haarlem bijvoorbeeld. Ze houdt van geschiedenis en van muziek. Bob Marley is haar absolute held. Ze luistert ook graag naar de Beatles, de Chili Peppers en Nirvana. ‘Maar als je down bent geen Nirwana. Daar word je dan niet beter van.’ Noa bloeit weer op. Het ging een lange tijd minder. Te lang, vindt ze zelf.

 
Ik voelde me schuldig

De problemen begonnen in groep 5. ‘Elke keer als ik iets aangeraakt had dacht ik dat er iets ergs zou gebeuren. Dat er mensen dood zouden gaan. Mijn schuld! Door die vingerafdrukken. De politie zou mij op kunnen sporen.’ Noa loste dat op door anderen uit te dagen. ‘Als kind kan je er makkelijk een spelletje van maken. Zo van: “Durf jij dat ook aan te raken”. Dan stonden er andere vingerafdrukken. ‘In het begin viel dat niet op, maar na een tijdje vonden de mensen het wel irritant worden.’
Angst en rituelen

Het werd van kwaad tot erger, vooral toen Noa ging puberen. Er speelden vreemde gedachtes in haar hoofd. Bang voor onvoldoendes, bang voor de dood. ‘Op z’n laatst dacht ik elke dag dat ik dood zou gaan. Dood is mijn grootste angst. Altijd bang besmet te worden. Of om andere mensen te besmetten, dat dan weer tot de dood leidt. ’ ’s Avonds voor het naar bed gaan had ze allerlei rituelen met dwang. Dat gaf veel ruzies. Handen wassen, handen wassen. En dat duurde heel lang en maakte veel herrie. Haar vader dacht dat het pesterijen waren om hem te irriteren.
Te lange weg

‘Ik sprak er vaak over met m’n moeder. Dat heeft me erg geholpen. Ze kon goed luisteren. Ze ging nooit mee in de dwang. Daar ben ik heel dankbaar voor. Daardoor werd m’n dwang niet verergerd. Door me van tijd tot tijd een schop onder m’n kont te geven.’ Het was ook haar moeder die in de gaten kreeg dat er meer aan de hand was. Maar wat? Noa: ‘Ik moest vaak naar het RIAGG voor onderzoeken. Aldoor dezelfde verhalen vertellen. Heel vervelend. Pas op m’n veertiende is het eruit gekomen. Toen ik bij de psychiater was geweest.’
Eindelijk hulp

Inmiddels is Noa 17. Een half jaar geleden begon ze met cognitieve gedragstherapie. Pas toen werd duidelijk hoe erg ze er aan toe was. Ze werd opgenomen. Tot een week voor dit gesprek. Nu krijgt ze dagbehandeling en gaat ze ’s avonds weer naar huis. Alle dagen van de week, behalve vrijdag. Dan zit ze weer op haar oude school. Ze weten daar nu dat ze een angststoornis heeft. Over een half jaar verwacht ze helemaal klaar te zijn met de therapie.
Anderen eerder

Noa werkt ook mee aan deze website. Ze hoopt daarmee vooral dat anderen eerder ontdekken wat er precies mis is. Zelf dacht ze lange tijd dat iedereen van die gedachtes had zoals zij. Niet dus. Dank zij de behandeling leert ze nu stapje voor stapje te praten over wat haar dwars zit. Hoewel dat nog niet makkelijk is. Pas nadat ze was opgenomen hoorde haar omgeving wat er met haar aan de hand was. Maar er over praten… Noa: ‘Wat het precies is, zullen ze niet begrijpen. Niemand! M’n moeder begrijpt steeds meer. Het meest. Dat komt doordat ik vanaf de beginperiode steeds naar m’n moeder ben gegaan. Maar daar ben ik nu mee gestopt. Het werd haar teveel.’


Britt:

Britt: ‘Ik dacht dat ik het alleen kon, maar dat lukt bijna nooit. Maak duidelijk wat er met je aan de hand is en zoek zo snel mogelijk hulp.’

 
Britt (18) zit in de examenklas van het vwo. Op een nieuwe school, want vorig jaar is ze gezakt en nu moet ze voor 4 vakken certificaten halen. Volgens haar was dat zakken niet nodig geweest. Als haar oude school beter had gereageerd op haar faalangst. En op haar dyslexie, want dat blijkt ze ook nog te hebben. Ze had daar zelfs extra tijd voor kunnen krijgen bij het examen!

 
Daverend applaus

Britt heeft een grote passie: zingen. Sinds haar achtste heeft ze zangles. ‘De kleine zeemeermin’ was een van de eerste liedjes die ze zong. Solo, alleen met pianobegeleiding. Ze zingt het nog wel eens en dan wordt ze weer helemaal blij. Britt heeft een breed repertoire: klassiek, opera, pop en musical. Daarmee treedt ze regelmatig op. In mei stond ze op de planken van een groot theater, op een feest van haar oude school. Britt: ‘Geweldig! Ik kreeg een daverend applaus. Het leuke is dat ik dan helemaal niet bang ben. Dat ben ik wel als ik een toets maak. Dat komt omdat ik weet dat ik kan zingen. Maar bij een toets ben ik bang dat ik het niet kan.’
Ze weet nog niet wat ze na haar examen gaat doen. Het conservatorium ligt voor de hand, maar het is best moeilijk om daar toegelaten te worden. Ze vindt het ook een beetje zonde van haar bètaprofiel. Ze koos Natuur + Techniek en Natuur + Gezondheid.
Het eindexamenjaar was een ramp

Telkens als ze over haar vorige school praat, raakt Britt een beetje geëmotioneerd. ‘Dat zakken was helemaal niet nodig geweest. Maar ze hebben me niet goed geholpen. Die dyslexie hadden ze ook niet in de gaten. Pas het laatste jaar kreeg ik een goede mentor. Eén die echt aandacht aan me besteedde. Maar toen was het al te laat. Mijn examen ging mis door m’n faalangst. Terwijl ik het hele jaar door redelijk presteerde, haalde ik in de SE-weken alleen maar 3-en. Ik weet niet wat er gebeurde. Ineens leek wel alles van de SE-weken af te hangen en sloeg ik helemaal dicht. De ene black-out na de andere. Ik weet bijna niets meer van m’n examen.’ Britt denkt overigens wel dat ze zelf eerder aan de bel had moeten trekken. ‘Ik dacht dat ik het alleen kon, maar dat lukt bijna nooit. Ik zou tegen iedereen willen zeggen: Maak zo snel mogelijk duidelijk wat er met je aan de hand is en zoek zo snel mogelijk hulp.’
‘Dit jaar ga ik knallen’

Na het zakken is Britt naar een particuliere school gegaan. Daar stort ze zich helemaal op de vakken waarmee het mis ging: biologie, natuurkunde en wiskunde. En op aardrijkskunde, dat koos ze in plaats van Frans. ‘Achteraf gezien was die taal geen handige keus, met die dyslexie. Maar dat wist ik toen nog niet.’ Ik gebruik nu meer het voorlezen van boeken (Daisy). Voor haar faalangst is er constant aandacht en wordt ze geholpen door de remedial teacher/mentor. De oefeningen die ze daar voor krijgt zijn gebaseerd op de ‘G’s’.

G-1 staat daarbij voor de Gebeurtenis (‘Ik heb een toets of examen’).
G-2 staat voor het Gevoel (‘Ik ben gestrest en ben bang voor het examen’)
G-3 staat voor Gedachte (‘Ik heb er genoeg aan gedaan en voor geleerd’ en ‘Voor de vorige toets had ik goed cijfer, waarom zou het nu dan ook niet goed gaan’).
Dit resulteert dat Britt’s gevoel positief wordt, ontspannen, niet meer bang zijn en haar zelfvertrouwen groeit.

Dankzij die hulp is Britt zich nu bewust van de momenten waarin de faalangst opduikt. Ze oefent dan om via het ‘G-denken’ negatieve gedachten te vervangen door positieve gedachten. Zo leert ze met haar faalangst om te gaan. Ze heeft er alle vertrouwen in dat het dit keer wel lukt. ‘Ik ben nog nooit zo gemotiveerd geweest als nu. Dit jaar ga ik knallen!’

David:

David: ‘En toen zei ik dat het mij niks had uitgemaakt of ik onder die auto terecht was gekomen.’

 
David (14) zit op de havo, in de tweede. Op de computer speelt hij graag Poker en via z’n IPod met dockstation luistert hij vaak naar Owl City en House. Hij is supporter van Feyenoord en zit er niet zo mee dat het met z’n club momenteel niet zo lekker loopt. David: ‘Het is wel vaker zo gegaan. Weet toch dat het weer goed komt.’ Met David is het ook goed gekomen. In groep 7 en 8 was hij depressief en had hij last van dwang.

 
Nooit op tijd klaar

‘Ik was 10 of 11. Alles moest perfect zijn. We schreven op school met vulpen. Als een lijntje een beetje dun in m’n schrift kwam, ging ik er nog een keer overheen. Ook bij rekenen en bij tekenen. Niets mocht wit zijn. Daardoor kreeg ik mijn werk nooit op tijd af. Ook mijn toetsen niet. M’n lerares kreeg in de gaten dat er iets mis was. Ze ging er over praten met m’n ouders. M’n vader herkende het. Aan al die dikke lijntjes. Hij heeft er namelijk ook last van.
Ongelukkig op de basisschool

Er waren nog meer dingen, waar David last van had. Hij was extreem bang in het donker en tikte altijd alle muren aan. Twee keer. Als hij het per ongeluk drie keer deed, kwam er nog een keertje bij. ‘Het moest deelbaar zijn door twee. Als ik het niet deed zouden m’n ouders verongelukken, of m’n zus. Auto-ongeluk. Mijn schuld!’

Z’n ouders kaartten het aan bij de huisarts. Die stuurde David door naar het Curium (Academisch centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie van het LUMC). Terwijl hij daar op de wachtlijst stond was hij bijna slachtoffer van een verkeersongeluk. ‘En toen zei ik dat het mij niks had uitgemaakt of ik onder die auto terecht was gekomen. Toen hebben ze het Curium gebeld en kon ik er de volgende dag al terecht.’
Kleine stapjes

Na uitgebreid onderzoek werd David behandeld. In het begin elke week een keer, onder schooltijd. David vond het erg zwaar, vooral de oefeningen voor die dwang bij het schrijven. ‘Haken’ noemde hij dat. Z’n behandelaar gaf hem elke keer opdrachten mee voor thuis. ‘Ze stonden op een groen blaadje. Eén regel niet haken. Later werd het twee regels, drie regels. Op z’n laatst een heel blad.’ David leerde dus stapje voor stapje om door te schrijven. Zonder de, volgens hem, te dunne lijntjes nog eens over te doen. ‘Dat was best wel pittig. Vooral die eerste regel. Ik moest het wel 30 keer proberen voor het in één keer lukte.’
‘Tot niet ziens’

De behandeling duurde zo’n twee jaar. Op z’n laatst was het nog maar een keer in de maand. Toen hij afscheid nam grapte z’n behandelaar: ‘Tot niet ziens.’ En dat lijkt aardig uit te komen. Angst en dwang kent hij niet meer. En hij schrijft nu los. ‘Toen ik het haken had afgeleerd wilde ik een ander handschrift. Het zag er niet meer uit.’ Aan het eind van groep 8 heeft hij alle spullen van de basisschool verbrand, in het haardvuur. ‘Had ik zin in, met een schone lei naar de havo.’ Daar gaat het helemaal naar wens. David: ‘Alleen Duits en Frans liggen me niet zo. Maar voor Duits heb ik nu een voldoende. Voor Frans nog net niet, maar dat komt ook wel goed.


 

 

Contact Us

  • Facebook
  • Twitter
  • Linkedin